Yaklaşık 1 yıldır herşeyi içime attığım yeter artık katlanamıyorum.
Bana neden benden nefret ediyomuş gibi bakıyo cidden anlayamıyorum. Onu anlamaya çalışmak çok zor. Bi türlü cevaplayamadığım soruları kendime tekrar tekrar sordukça ben tükeniyorum. Dayanamıyorum daha fazla. Son 1 yıldır içimdekileri hiç silememiş olmayı kendime yediremiyorum. Bitmiyo gitmiyo içimdeki o his. Elimden gelmiyo yapmak istediğim hiç bişey. Elim kolum bağlı çaresizim bi nevi. Ben bu değildim. Ben böyle degildim. O hayatıma girdikten sonra hersey degisti ben değiştim. Onun kadar kimseyi sevmedim sevemedim. Başka birine sarılırken bile o diye sarıldım ben. Bana yapılmasından en cok korktugum seyi ben yaptım belkide bunun cezasını cekiyorum şuan. Kafamdaki hicbi sorunun cevabına ulaşamıyorum. Belkide cok basit yapmam gereken belkide en ufak bi mesajıma bakıyo ama bunu yapamam. Şimdiye kadar hic yapamadığım gururumun el vermediği bişeyi yapamam. Onun hakkındaki her konuda zayıfım. Şuan saglıklı düşünemiyorum. Birinin aklına ihtiyacım var belki bişeyleri gözden kaçırıyorum. Ne olduğunu bilmedigim bişeyin yada birinin yardımına ihtiyacım var.
Durup düşününce; çok saçma şeylere üzüldüğümü, her şeyi kafama taktığımı, çevremdekiler mutlu olsun diye çabalarken kendimi harap ettiğimi, sürekli aynı kişilerin beni üzmesine izin verdiğimi ve bunlardan haz alırmış gibi, yeni insanlara şans vermediğimi fark ettim.
Via Ben, şey... Yıldızları istiyorum.Üzüldüğümü belli etmeyeyim, güçlü görüneyim de başım göğe ersin. Belki boyum falan da uzar hem, çünkü çok lazım.
– (via balonuseverim) Via What the fuck?
